قلمم جوهرش را گم مي کند
وقتي من سررشته را.
و از چه گفتن
و از چه نگفتن
سؤالم خواهد بود.
تو و من
و آنچه در هزاران وجب زمين بين ماست
و آنکه نامش را گذاشته ايم احساس
و ترس
از چيزي کز تو رقم خواهد خورد
و عشق
شايد وقتي بنويسمشان
که تمام کاغذهاي دنيا را
برايم بياوري.
زماني که بي خوابي هايم
به خميازه هم نمي رسند
بيست وچهار قرن شبانه روز را
مي شمرم
بارها و بارها.
و از من
واز تو
که هرگز گم نشده اي
توي کوچه هايي که هندسه نمي شناسند،
داستان مي نويسم
که در آن گرگ
جاي معشوق شنل قرمزي
لباس پوشيده باشد.
...
من را نگاه کن
که افکارم
هميشه بر خلاف جهت عقربه ها
مي چرخند
و گذشته که هيچ وقت
آنقدر ها هم تازگي نداشت.
ايستاده اي در موازات آه هاي من
مني که به انتظارت
تمام جاده هاي دنيا را نشسته ام.
ببين!
پروانه هم
هرگز روشن شدن شمع را
زير شکوفه هاي گيلاس
صبر نمي کند.